Aquathermie, en specifiek Thermische Energie uit Oppervlaktewater (TEO), wint snel terrein als een duurzame bron voor warmtenetten. In tegenstelling tot traditionele bronnen, maakt TEO gebruik van de relatief constante temperatuur van meren, rivieren, kanalen en havens. Deze waterlichamen absorberen zonne-energie en fungeren als een enorme seizoensgebonden warmtebuffer.

De techniek werkt via een warmtewisselaar die in het water wordt geplaatst. Een water-glycolmengsel circuleert door dit gesloten systeem en neemt de thermische energie op. Via een warmtepomp wordt de lage temperatuur opgewaardeerd tot een bruikbaar niveau voor ruimteverwarming en tapwater in gebouwen. In de zomer kan het systeem vaak omgekeerd werken voor passieve koeling, wat het rendement verder verhoogt.

De potentie is enorm. Een kubieke meter water bevat per graad temperatuurverschil ongeveer 1,16 kWh aan thermische energie. Voor een groot meer of een brede rivier loopt dit snel op tot terawatturen aan beschikbare energie. De uitdagingen liggen vooral in de vergunningverlening, de impact op het aquatisch ecosysteem, en de aanleg van distributieleidingen naar de warmtevraag. Toch biedt TEO, met een seizoensprestatiecoëfficiënt (SPF) van 3 tot 5, een zeer efficiënte en lokale route voor de warmtetransitie.

Voor gemeenten met veel water is TEO een strategische pijler in de Transitievisie Warmte. Het vereist een integrale aanpak, van hydrografisch onderzoek naar thermische potentie tot de inpassing in bestaande stadsverwarmingsinfrastructuur. De techniek is bewezen en klaar voor grootschalige toepassing.